به گزارش ایکنا از آذربایجانشرقی، تاريخ برپايی نخستين مسجد جامع را به قرنهای آغازين هجری نسبت دادهاند. در كتاب مرزباننامه به مسجد جامع تبريز اشاراتی شده كه مويد آبادانی و شكوه آن در عصر اتابك ازبك بن محمد بن ايلديگز بوده است.
حاج طالبخان پسر حاج اسحق خان تبريزی در سال ۱۰۸۷ ه.ق در وقفنامه مدرسه طالبيه به اين مسجد با عنوان «مسجد جامع كبير» اشاره كرده است. در زلزله سال ۱۱۹۳ ه.ق تبريز چند طاق آن فروريخت كه بعدها در دوره قاجار مرمت شد.
طول مسجد حدود ۶۲ متر است كه در قسمت وسط آن طاق بلند و بزرگی با پايههای بسيار مستحكم و قطور وجود دارد. سنگنبشتههای مسجد شامل فرمان شاه طهماسب متعلق شرح تعميرات دوره قاجاريه و موقوفات مدرسه متعلق به سال (۱۱۰۶ ه.ق) هستند.
امروزه مردم، مسجد جامع را جمعه مسجد میخوانند كه قسمتی از محوطه مسجد به كتابخانه و حجرات طلاب علوم دينی اختصاص داده شده است.